نگرانی های من

٣٠ اردیبهشت ٩٢

 امروز 30 اردیبهشته ،چشم بهم بزنم میشه 30 خرداد و من باید برم سر کار. این روزام همش به نگرانی و فکر و خیال میگذره  از طرفی مرخصی زایمان نه ماه تصویب نشد و از طرف دیگه اداره تا اطلاع ثانوی مرخصی بدون حقوق به کسی نمیده. احتمالا من که برم سر کار هم نه ماه تصویب میشه و هم موعد اطلاع ثانوی میشه و با درخواست مرخصی همه موافقت میشه. همیشه تو هر موقعیتی که بودم سخت ترین شرایط برام پیش اومده . نمیدونم این چه شانس نداشته ایه که من دارم. بازم شکر . همه اینا فدای یه تار موی آقا متین که الان دیگه تمام دنیای منه . سعی میکنم به پایان فکر نکنم شاید قبل از رسیدن به پایان گشایشی شود.الان 2 ماهه که متین رو برای چکاپ نبردم طفلک دکتر مومن زاده خودش مریض شده.اول اردیبهشت نوبت داشتیم که هی هفته به هفته عقب افتاد تا الان که هنوزم دکتر نیومده. خواستم از دکتر بهرامی وقت بگیرم که اونم گفت آخر خرداد وقت داره.متین از دیروز که وارد 6 ماهگی شده به وضوح حرکات جدیدتری از خودش نشون میده. مدام پاهاشو بالا میگیره و میکوبه زمین.آواز خوندنش طولانی تر شده و کم کم داره به غریبه ها نگاه های عمیق تری میکنه که شناساییشون کنه .فکر کنم میخواد غریبی کنه. پسرم این روزا عروسک خرگوشیشو میگیره دستشو میخوابه .این طوری یکم طولانی تر میخوابه آخه هر بار که میخواد بیدارشه خرگوشی رو دوباره میگیره و میخوابه.